ฉันได้ถามพี่นุ่มนิ่มไปว่า ชอบภูครามตรงไหน พี่นุ่มนิ่มบอก ชอบที่ภูครามพาไปทำกิจกรรม พาไปเข้าป่า ถึงแม้ทางเดินจะสูงชันจนเหนื่อยหอบ ถึงจะเผลอใส่รองเท้าแตะไปเดินแล้วทำให้ปวดขา ก็ยังชอบ ชอบที่ภูครามไม่กดดันหรือบังคับให้ช่างปักปักตามแบบ แต่ให้ช่างได้ปักลวดลายที่ชอบ
การปักผ้าของพี่ไม่ได้มีการวางแผนล่วงหน้า ค่อยๆทำ เราจะอยู่ตรงนี้อยู่กับผ้าแล้วก็เพลิน พี่ว่ามันเหมือนบำบัดความรู้สึกได้ดีมาก เราจะโลดแล่นไปในเนื้อผ้า เราจะวิ่งไปในสมอง ไม่คิดเลยว่าศิลปะที่ชอบตอนเด็ก จะกลับมาเป็นงานที่ทำให้มีรายได้ แล้วกลับมามีความสุขอีกครั้งแบบช่วงเวลาวัยเด็ก
มันประกอบไปด้วยต้นไม้หลากหลายพันธุ์ทั้งต้นน้อยใหญ่พุ่มหญ้าและดอกไม้เล็กๆ ป่าหินจะไม่ค่อยมีไม้สูงเด่นตระการนัก พี่บวบเล่าว่าแรงบันดาลใจและความรู้สึกมาจากตรงทาง ลงแก่งตาจ่าที่จะมีต้นกระโบกใหญ่ อยู่ข้างบนลำน้ำอูน บ้านเฮา
มาอยู่ภูครามสอนเราว่าเราไม่ต้องมีใครก็ได้ เราสุขจากภายในของเราเอง สุขจากการมีสติ เวลาเราทำงานเราก็ยู่กับผ้าตรงหน้า เราไม่ต้องไปไหน แต่ก่อนถึงเราทำนาใจเราก็พุ่งไปที่อื่น งานอื่นมันทำให้อกุศลเราเกิด ยังมีโลภ มีความนั่นนี่ แต่พอเรามาอยู่กับผ้าเราได้ฝึกตัวเอง
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ดีที่สุดในชีวิตค่ะ คือเราได้อยู่กับธรรมะ ธรรมชาติ เพราะคำว่ามีเงินเยอะของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน มีเงินเยอะก็เคยมีมาแล้ว ที่ไหนที่ว่าสนุกมีความสุขก็ไปมาแล้ว แต่ว่ามันก็ไม่ได้มีความสุขจริงๆ
เหมือนเราอยากเล่าเรื่องนี้ ธรรมชาติในป่า พอไปเดินป่าเราก็สังเกต ฤดูกาลต่างๆในป่าก็จะแตกต่างกัน อย่างฤดูฝนก็จะมีเห็ด มีหน่อไม้ เราก็เล่าเรื่องใส่ไปในงานประมาณนี้ แล้วก็จะมีตัวภูผายล มีหญ้า มีก้อนหิน มีดอกไม้ มีผีเสื้อ
ได้แรงบันดาลใจมาจากในป่า สังเกตธรรมชาตินู่น นั่น นี่ ก็เป็นเรื่องราวของเรา อีกอย่างก็มีสังคม มีเพื่อน ได้เรียนรู้ จากที่เราเป็นคนขรึมๆ เงียบๆ ไม่สนใจใคร ไปไร่ไปนา ไม่ค่อยเข้าสังคม เราก็มีสังคมภูคราม ไปโน่นไปนั่นกับเพื่อน ได้รู้จักเพื่อน แล้วก็ทำกิจกรรมต่างๆ แต่ก่อนไม่มี
ทำให้เรามองเห็นว่าทรัพยากรในหมู่บ้านในชุมชนของเราเป็นที่ที่น่าสนใจ ได้อยู่บ้านที่ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ได้อยู่กับครอบครัว ได้อยู่กับธรรมชาติที่เราอยากอยู่ ทำให้เรามีความสุข ความสบายใจ ทำให้เราไม่ต้องดิ้นรนไปไหนไกล ไม่ได้เป็นหนี้เป็นสิน ไม่เครียด ไม่ต้องวิ่งตามเวลา
จะปักเป็นห้วยหนองที่พี่วิชอบ เป็นงานที่เห็นมุมของสายน้ำลำธารที่หล่อเลี้ยงชุมชนของเรา เหมือนลำน้ำอูนที่เราเคยไปหาอยู่หากิน เป็นสายน้ำที่หล่อเลี้ยงเรามาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย
พอป้าจุดบอกว่า ปักไปยิ้มไปกับผ้าผืนนี้เลยคว้าโทรศัพท์ให้ป้าจุดเล่าให้ฟังหน่อย
