เมื่อก่อนก้อยไม่ได้รักภูครามแบบนี้ ทำงานปักก็คือทำไป แต่วันนี้รักภูครามมาก เพราะทำให้ได้อยู่กับแม่และลูก
เยี่ยมเยียนบ้านช่าง
วันนี้ออกสำรวจ ไปบ้านช่างลงพื้นที่จริง อยากเห็นภาพจริงว่าบรรดาช่างเขาอยู่อย่างไง วันนี้มานาก้อยกับพี่แนะ ตั้งใจคุยเรื่องของช่าง วันนี้รู้สึกเต็มตื้น ตอนที่คุยกับก้อย ก้อยบอกว่า “เมื่อก่อนก้อยไม่ได้รักภูครามแบบนี้ ทำงานปักก็คือทำไป แต่วันนี้รักภูครามมาก เพราะทำให้ได้อยู่กับแม่และลูก” บางวันน้ำตาไหล (ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการที่ก้อยได้อยู่บ้าน)
สิ่งที่ได้ฟังต่อมาเกือบทำเหมี่ยวน้ำตาแตก 55555 ก้อยบอกว่า “รู้แล้วว่าทำไมเหมี่ยวถึงรักภูคราม เพราะก้อยก็รักภูคราม ก้อยรู้สึกเปลี่ยนไป จากที่ไม่เคยสังเกตเมฆ ไม่เคยสังเกตนก วันนี้ก้อยสังเกตเห็นนก เห็นต้นไม้ เห็นเมฆเห็นว่ามันสวย มันสำคัญ” ตอนพิมพ์นี้ก็รู้สึกอินน้ำตาจะไหล
สัมฤทธิ์ผล
รู้แล้วว่าทำไมเหมี่ยวถึงรักภูคราม เพราะก้อยก็รักภูคราม ก้อยรู้สึกเปลี่ยนไป
จากที่ไม่เคยสังเกตเมฆ ไม่เคยสังเกตนก วันนี้ก้อยสังเกตเห็นนก เห็นต้นไม้ เห็นเมฆเห็นว่ามันสวย มันสำคัญ
เจตนาของเหมี่ยวในการให้ช่างปักใบไม้ต้นไม้คือเรื่องนี้ มันสัมฤทธิ์ผล ไม่มากก็น้อย ก็ฝึกให้ช่างปักบอกให้ช่างปักสิ่งรอบตัว วิถีชีวิต โดยไม่บอกเขาว่า เธอปักสิ่งเหล่านี้จะทำให้ทุกคนอยากรักษาป่าอยากรักษาภูมิปัญญาวิถีชีวิต แต่เป็นการสอดแทรกแบบซึมลึกลงไป ใช้เวลา เฝ้าสังเกตและเชื่อมั่นว่าจะทำให้เขารักงานและเห็นคุณค่าสิ่งรอบตัว
เหมี่ยวดีใจมากเลย ตอนฟังเก็บอาการ อยากกระโดดแบบกากๆ อยากร้องไห้ว่า งานที่ทำมันได้ผลนะโว้ย มาถูกทาง จาก 100 ได้สัก 20 คนก็ยังดี หวังสูงไปไหม ดีใจจจจจจจจจจจจจจ ที่สำคัญอีกประการหนึ่ง คือ ก้อยแยกเหมี่ยวออกจากภูคราม ก้อยรักภูครามเพราะภูครามไม่ใช่เพราะเหมี่ยว เหมี่ยวมองหน้าเปเล่อยากบอกเปเล่ว่า มันคือเป้าหมายของภูครามอีกข้อหนึ่ง รักที่สิ่งที่ภูครามทำไม่ใช่บุคคล ดีใจจจจจจจจจจจจ ขอบคุณเปเล่เพื่อนเดินทางวันนี้
ขอบคุณ
เปเล่ ช่างภาพ
