เวลาตัดผ้าป้าจะใช้ความประณีตสูงการวัดผ้าถ้าขาดเกินแค่ 1 เซ็น ทรงของเสื้อผ้าที่เราตัดมันจะเปลี่ยน ป้าเลยต้องละเอียดทุกขั้นตอน งานส่วนใหญ่ที่ป้าทำเป็นทรงที่ขึ้นยากใช้เวลานาน ก่อนจะขึ้นทรงป้าจะถามให้ละเอียดทุกครั้งก่อนขึ้นงานเพื่อที่จะได้ไม่ตัดเศษผ้าให้มันเป็นเศษเล็กน้อยเกินไป เศษผ้าที่เหลือจากการตัดก็จะส่งให้ป้าหนูเอาไปบริหารต่อ
งานของป้าจะเป็นการต่อเศษผ้า เป็นเศษผ้าที่เหลือจากงานตัดเย็บของช่างตัดนำมาต่อกันเป็นชิ้น จากนั้นค่อยนำมาเป็นชิ้นงาน ครั้งแรกที่ป้าต่อผ้าเสร็จแล้วคิดไม่ออกเลยลองมาตัดเป็นกระเป๋า ผ้าห่ม หมอนขิด ต่อมาถึงได้ตัดเป็นเสื้อกว่าจะตัดเป็นเสื้อได้ก็ยากพอสมควร มันยากที่เราต้องซ่อนตะเข็บเก็บไม่ให้เห็นด้วย ความที่มันเป็นผ้าต่อรอยที่เราเห็นมันจะหนาและใหญ่ ป้าต้องหาวิธีเก็บซ่อนตะเข็บถ้าไม่ซ่อนงานก็จะไม่เรียบร้อย
ถ้าเจองานยากพี่จะแอบเครียดอยู่ กลัวทำมาไม่ดี กลัวลูกค้าใส่ไม่ได้ พี่จึงต้องเพียรกับสมาธิสูง ทรงที่ตัดยากสุดจะเป็นเสื้อแจ็คเก็ตตัวใหญ่ กับเสื้อฮูดมีหมวกยิ่งยากยิ่งต้องใช้ความเพียร
เวลาที่ป้าตัดผ้า ป้าจะคิดว่าลูกค้าได้งานไป อยากให้ลูกค้าใส่สบายที่สุด ตรงไหนพัฒนาได้ก็จะพัฒนา ลูกค้าใส่ประทับใจ ใส่สบาย ป้าจะได้มีงานทำ มีงานก็มีเงิน ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน
ทำช่วงแรกทำผิดทีนึงต้องรื้อทำใหม่หมดแต่เหมี่ยวบอกว่า ผิดก็ไปต่อเลยไม่ต้องแก้ คำนี้แหละทำให้ยายมีกำลังใจมาก ทีแรกยายท้อแต่ยายสู้ เหมี่ยวก็สู้มากับยายคอยให้กำลังใจ ถ้ายายท้อยายจะไม่มีทุกวันนี้ ยายมีความสุขมากบางวัน ยายจะร้องรำทำเพลงด้วยทอผ้าไปด้วย ยายได้พัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ
พี่ได้เรียนรู้ทุกกระบวนการของการทอผ้ามาจากแม่ ตั้งแต่เด็กเลยมีความถนัดหรือจะบอกว่าชอบด้านนี้เลยก็ได้
ผ้าที่ทำส่งภูครามพี่จะทำสีครามเข้ม ต้องใช้ความละเอียดในการเทสสี สำหรับภูครามต้องทำจนกว่าจะได้สีที่มีคุณภาพที่สุด ถึงจะขึ้นหูกทอได้ เวลาที่งานมีปัญหาเข้าไปปรึกษาก็จะมีีทางออกที่ดีให้เสมอ ชอบที่ภูครามมีทางออกให้ไม่ปล่อยให้งานเราขากมือ
ป้าไม่คิดว่าคนจะนิยมงานของภูครามขนาดนี้ เห็นลูกค้าของภูครามซื้องานภูคราม ป้ารู้สึกโชคดีที่ได้มาทำกับภูคราม นอกจากจะมีงานให้ทำไม่ขาดมือแล้ว ยังมีตลาดให้ป้าขายของได้อีกด้วย
พอมะเหมี่ยวมาพาทำมันดีขึ้นทุกอย่างเลยไม่ต้องไปหาตลาดเอง ทุกวันนี้ป้ามีรายได้จากการทอผ้าไม่ต้องรบกวนลูกหลานทำได้เดือนละหูก ป้าก็จะแบ่งงานให้คนแก่ในหมู่บ้านทำด้วยเป็นการแบ่งรายได้ให้คนในชุมชน คนเข็นฝ้ายก็มีแต่อายุ 60 ขึ้น งานเลยช้า ป้าก็ไม่ทำเกินกำลัง
ป้าน่ะ แต่ก่อนบ่กล้าเว้า บ่กล้าจา ย่าน เว้านำคนบ่เป็น เป็นคนไม่มีความรู้ ก็ได้แต่ฟังนำเดียว บัดนี้มะเหมี่ยวเธอเข้ามาพัฒนาคนให้กล้าเว้า กล้าจา มะเหมี่ยวก็เก่ง พัฒนาธรรมชาติ ก็เบิ่งว่าวัตถุดิบที่มี เฮาเอามาเฮ็ดหยังได้บ้าง พืชนี้เฮ็ดหยังได้บ้าง ก็เริ่มมาจากตรงนั้นเพราะพื้นเพเฮาสิต่ำหูกต่ำฝ้าย… มามื้อนี้ป้าเป็นคนกล้าแล้ว เว้าได้ เขาให้รำก็รำ เขาให้ฟ้อนก็ฟ้อน เพราะมะเหมี่ยวเธอมาพัฒนาคนให้กล้าในทางที่ถูกต้อง
