”รู้สึกว่าจับผ้าชิ้นนี้มาทีไร ใจสงบลงทุกครั้งเลยค่ะ เจอเรื่องวุ่น ๆ มาพอได้จับผ้าแล้วรู้สึกสงบลงโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ”
“อ้าว! น้ายืนเรานัดกันวันศุกร์หน้านะคะ”
ฉันเงยหน้าขึ้นจากงานที่กำลังทำเห็นน้ายืนเดินยิ้มเข้ามาในภูคราม ฉันเพิ่งไลน์บอกน้ายืนเมื่อวันพุธว่าเจอกันวันศุกร์ที่ 25 กรกฎาคม แต่วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 18 กรกฎาคม ฉันจึงตกใจว่าน้ายืนจำวันผิดหรือเปล่า
“มาส่งงานค่ะ” น้ายืนบอก
“ห้ะ! มาส่งงานเหรอคะ เสร็จแล้วเหรอคะ” ฉันยังตั้งสติไม่ได้ เพราะในไลน์น้ายืนก็ไม่ได้แจ้งมาว่าใกล้เสร็จแล้วหรืออย่างไร เมื่อสติมาฉันเอาเสื้อน้ายืนไปรีดให้ แล้วก็ส่งต่อให้เลเดียกับนมสดไปถ่ายวิดีโอ
“น้ายืนเล่าให้ฟังหน่อยค่ะว่า เสื้อตัวนี้มีแนวคิดยังไงบ้าง”
“ได้โจทย์ที่ก้าวเข้ามาอยู่ภูครามในวันแรกจนถึงปัจจุบันค่ะ จะเป็นรวมในเวลา 4 ปีนี่แหละค่ะ ได้เสื้อมาเป็นฤดูฝนพอดีค่ะ เป็นฤดูที่ชุ่มฉ่ำ เป็นความอุดมสมบูรณ์ของผืนเสื้อตัวนี้ค่ะ กระเป๋านี้จะเป็นต้นมะเกลือ ส่วนมากเราเห็นแต่รากนะคะ มันอยู่ในโพนแล้วน้ำเซาะเหลือแต่รากมัน จะโอบดินไว้หน่อยหนึ่ง แล้วก็จะเป็นท้องทุ่งนา ยามนี้เป็นช่วงฝน ช่วงลงนา ยายก็นึกถึงแต่ความชุ่มฉ่ำของฤดูกาลทำนา ก็จะมีควาย มีกระดุมเงิน เพราะชอบ ถนัดดอกไม้”
“ครั้งนี้มีอะไรใหม่มาบ้างคะ”
“มีต้นโมก หรือต้นขี้มูกที่มีดอกหอม ดอกสีขาว”
“หันด้านหลังให้ดูหน่อยค่ะ”
“อันนี้เป็นต้นประดู่อยู่ในทางเข้านามีต้นเดียว เลยอยากเอามาลงไว้ในเสื้อตัวนี้ อันนี้เป็นต้นเปลือยอยู่ตรงเถียงนา ตรงท้องทุ่งมีหมู เห็ด เป็ด ไก่ มีดอกไม้ ก้อนเมฆ”
“ตัวนี้ใช้เวลาทำประมาณเท่าไหร่คะ”
“เกือบจะ 3 เดือนค่ะ ในเวลาเกือบ 3 เดือนนี้จะปักผ้าทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เว้น แต่ว่ามันได้น้อย เพราะเป็นช่วงทำนาด้วยค่ะ เลยต้องทำงานอยู่ไร่อยู่นาด้วย แล้วก็ปักผ้าไปด้วยค่ะ”
“ตรงแขนต้นอะไรคะ”
“ต้นไฮค่ะ ตอนที่เราเข้าป่าวันนั้น หนูปลื้มถามว่าต้นอะไร เลยบอกว่าต้นไฮ คล้าย ๆ ต้นไทรที่มีรากย้อยลงมาค่ะ”
“เสื้อตัวนี้มีชื่อว่าอะไรคะ”
“ความสงบในฤดูฝนค่ะ ยายรู้สึกว่ามันเย็น เพราะฝนตกอากาศก็จะเย็นมีความชุ่มฉ่ำ และตอนยายปักเสื้อตัวนี้ ยายสงบค่ะ โดยภาพรวมเราปักอยู่นาไม่ได้ออกไปไหน อยู่คนเดียว ก็มีความนิ่ง”
“สนุกไหมคะ ทำงานชิ้นนี้”
“รู้สึกว่าจับผ้าชิ้นนี้มาทีไร ใจสงบลงทุกครั้งเลยค่ะ เจอเรื่องวุ่นๆ มาพอได้จับผ้าแล้วรู้สึกสงบลงโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ”
น้ายืนส่งงานชิ้นนี้ แล้วได้เลือกเสื้อตัวใหม่สำหรับปักงานชิ้นต่อไป แม้ว่าการติดตามเสื้อสีขาวในขาว “ความสงบในฤดูฝน” ของน้ายืนจะจบลงแล้ว แต่ก็มีเสื้อตัวใหม่ให้ทำต่อไปอีก เหมือนชีวิตที่ต้องไปต่อโดยใช้ประสบการณ์ที่ผ่านมานำพาให้เราทำทุก ๆ วันให้ดีขึ้นกว่าเดิม แม้ว่าวันนี้ดอกไม้จะถูกปกคลุมด้วยม่านเมฆในฤดูฝน แต่เมื่อฤดูกาลผันเปลี่ยน ฟ้าจะเปิดโล่งสดใส ให้เห็นดอกไม้ผลิบาน เหมือนใจที่ได้เรียนรู้ทุกข์แล้วรู้จักคลาย เพราะชีวิตเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
เขียนโดย ม่านเมฆา
.
