ป้าดัด ช่างปักภูคราม และออกแบบลาย
พอได้ปักผ้าทำให้ลืมที่จะคิดถึงคนที่จากไป กลับกลายเป็นว่าเวลาปักผ้า คิดแค่ว่าผืนนี้จะใส่ดอกไม้ตรงไหน ผืนต่อไปจะปักอะไรให้จิตใจดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่มีภูครามก็ไม่มีชีวิตใหม่
ป้าดัด ✼ Dad
ตอนที่ 2 : ฤดูกาลของเห็ดผึ้งมาถึงแล้ว
ก็ส่วนใหญ่เป็นเห็ดผึ้ง ก็มีผึ้งหลายชนิดนะ บางอันมันขมก็เรียกเห็ดผึ้งขม ขาวๆก็เห็ดผึ้งฝ้าย ส่วนอันนี้ก็เรียกเห็ดผึ้งคราม แต่ที่นิยมกินกันเรียกเห็ดผึ้งแดง ผมคุยไปก็หยิบเห็ดขึ้นมาดูอย่างใกล้ชิด มันก็ไม่ได้มีความน่ากินเพราะยังเปื้อนดินและมีรูจากการโดนแมลงกินบ้างบางส่วน แต่กลิ่นของมันนี้สิ มันหอมๆเหมือนขนมชิฟฟอน และสัมผัสที่นิ่มๆ จินตนาการไม่ถูกเลยว่าถ้าเอาไปแกงจะเป็นรสชาติยังไง
ป้าดัด ฝีเข็มเพื่อลูกสู่เพื่อตน
ตอนแรกจากที่คิดว่ามาทำภูครามแค่ค่าน้ำค่าไฟก็ยังดี ไม่คิดว่าจะมาไกลขนาดนี้ มันอยากลืมความทุกข์ อยู่แต่ห้องแต่ไห อยากเอางานปักผ้ามากลบความทุกข์ของตัวเอง มันก็ช่วยได้อยู่ ที่แรกที่ตัวเองไปเห็นก็ไม่ชอบ ไม่มักจะเฮ็ด ไหไป บัดนี้เฮาขาดมันไม่ได้ จะทำอะไรก็มืด ถ้ามีอันนี้ทำสักนิดก็ยังดี ก็เพลินไป มีอันนี้ก็ทำจนมืดจนค่ำ
ตอนที่ 1 : การปักผ้าคือชีวิตประจำวัน
ป้าดัดชี้ดอกไม้บนเสื้อที่กำลังปักอยู่ให้ดู "เขาไม่ได้สอนดอกอื่น เขาสอนดอกนี้ สีขาวรวด พอดอกที่สองก็ให้ลองใส่สี ดอกนี้อะดอกแรกที่ตอนเข้าไปอยู่ภูคราม ตอนอยู่แรกๆทำไม่กลม เพิ่นก็ให้เป็นการบ้าน 5 วันกว่าป้าจะปักพอกลม ถ้าไม่กลมเขาไม่เอางานให้นะ พอ 5 วันพอไปได้จึงเอางานให้ ปักผ้าพันคอทำเป็นเดือนนู้นกว่าจะได้ เราไม่เคยทำ พอปักผ้าพันคอได้ 4-5 ผืนแล้ว เขาจึงให้ลองปักเสื้อต่อ แรกๆปักเสื้อไม่มีความมั่นใจเลยไปๆมาๆขาดไม่ได้แล้ว ทีแรกไม่คิดจะชอบมัน เต็มที่กับมัน แรกๆคิดรีบๆส่งงานจะได้ได้เงินไวๆ งานไม่งามก็ไม่เป็นไร แต่เดียวนี้ไม่ได้ ต้องคิดตลอด"
บันทึกการทำงานภูครามของป้าดัด
"ตอนนี้ป้าดัดดีใจที่มีงานทำ รู้สึกมีค่าและภูมิใจมาก ที่ภูครามให้งานป้าจนสามารถส่งลูกสาวเรียนจบมหาวิทยาลัยได้"