ภูมิลำเนา บ้านยางโล้น ต.โคกภู อ.ภูพาน จ.สกลนคร
ระยะเวลาร่วมงาน 2565-ปัจจุบัน
“เราเป็นมาจากที่อื่น ดูเขาปักทำตามเขาก็ไม่เหมือนเขาทำดอกไม้มันก็ดูแข็งๆ พี่เลยต้องปรับจากตัวเองเปลี่ยนจากดูในโทรศัพท์ ดูของเพื่อน เปลี่ยนมาเป็นดูธรรมชาติให้มากขึ้น ไปนาไปสวนเห็นต้นยางก็มองว่าเอ้อ..ต้นยางต้นนี้มันสวยดีพี่ก็เอามาปักลงในงาน”
“ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าเป็นภูครามหรือยังแต่ในความรู้สึกของเรา เราจะเอาความเป็นธรรมชาติมาใส่มากกว่าไปดูของคนอื่น ตอนนี้คิดว่าตัวเองปรับเปลี่ยนในทางที่ดีขึ้น ความหมายคือเราเคยปักแค่ดอกก็ปักแต่ดอก ทำให้เสร็จ ๆ ไปพอได้เงิน พอเอารูปเก่ามาเทียบกันกับงานทุกวันนี้คนละเรื่องเลย มันดีขึ้นมาก งานจะดูอ่อนโยนขึ้น”
“พี่มีพื้นฐานในการปักผ้ามาก่อน รู้จักภูครามทาง facebook รู้สึกว่ามันน่าสนใจ เลยลองมาสมัครดูไม่รู้ว่าเขาจะรับหรือเปล่าแต่ก็อยากมาในความรู้สึกคืออยากเข้ามาในองค์กร อยากเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของภูครามเห็นเขาทำสวย ก็อยากทำสวยเหมือนเขา เรื่องรายได้ด้วยแหละ แรกๆที่เข้ามาก็รู้สึกเกร็งออกไปทางอึดอัดเลย
เพราะว่าเรายังไม่เป็นภูคราม เราเป็นมาจากที่อื่น ดูเขาปักทำตามเขาก็ไม่เหมือนเขาทำดอกไม้มันก็ดูแข็งๆ พี่เลยต้องปรับจากตัวเองเปลี่ยนจากดูในโทรศัพท์ ดูของเพื่อน เปลี่ยนมาเป็นดูธรรมชาติให้มากขึ้น ไปนาไปสวนเห็นต้นยางก็มองว่าเอ้อ..ต้นยางต้นนี้มันสวยดีพี่ก็เอามาปักลงในงาน”
ปักใบไม้เสร็จ พี่จ๋อมก็เริ่มปักดอกติ้วปลิวไปตามจุดต่าง ๆ บนเสื้อ ดอกติ้วของพี่จ๋อมมีกลีบสีขาว พอปักกลีบเสร็จ ก็ปักรายละเอียดช่วงโคนของกลีบด้านในเป็นสีเหลือง “ยัง ๆ… ใส่ดอกหญ้า เอาสีชมพูอ่องต่องมาใส่ก่อน” พอปักดอกติ้วเสร็จแกก็ย้ายไปปักดอกหญ้าต่อ พี่จ๋อมหยิบเอาสีน้ำตาลอมชมพูมาปักกระจายไปตามพุ่มหญ้า เพื่อเก็บรายละเอียดให้เรียบร้อย “ดอกไม้ ๆ… เอาสีแก่ ๆ หน่อย…” ระหว่างปัก พี่จ๋อมก็พูดกับตัวเองไปเป็นช่วง ๆ ทำเอาฉันรู้สึกเอ็นดู
“ชีวิตเฮาบ่มีหยังหลาย ก็มีส่ำนี่แหละเลเดีย” แกนิ่งเงียบสักพัก “เลี้ยงลูก ให้เพิ่นเลี้ยงเจ้าของได้ บ่มีหนี้มีสินทิ้งไว้ให้ลูกก็ดีแล้ว ทะเยอทะยานหลายก็บ่ดี… ตายไปก็เอาหยังไปบ่ได้… สำหรับพี่เด๊ นี่ว่าพอใจแล้วกับชีวิตของพี่เอง” พี่จ๋อมพูดพลางหันมามองฉัน “ที่แฟนไปทำงานเมืองนอก ก็เพราะว่าเอามาปลดหนี้ปลดสินให้หมด แล้วก็มาอยู่เมาะๆ แมะๆ ได้ปักผ้าปักหยัง มีงานรับจ้างเฮาก็ไป ถ้ามีหนี้สินนะ สิ้นเดือนก็ภาระมาละ” พวกเราทั้งคู่นิ่งเงียบ เหมือนต่างคนต่างคิดอะไรในใจไปตามเรื่องราวของตัวเอง
ทุกการอธิบายของพี่โส ล้วนเป็นภาพที่ฉันเห็นในวันที่เราไปภูหลังดำทั้งหมด ไม่ว่าแกจะพูดถึงส่วนไหนของเสื้อ ฉันก็นึกภาพในหัวตามขึ้นมาได้ในทุก ๆ ช่วง สิ่งที่ฉันประทับใจที่สุดคือการที่มีพวกเราเก็บเห็ดกันอยู่บนเสื้อ มีน้องวัว น้องควายยืนอยู่ใกล้ ๆ กับคุณลุงเจ้าของที่พาวัวควายขึ้นไปเลี้ยงบนภู ซึ่งเราได้เจอแกระหว่างทางตอนขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน นอกจากนี้ยังมีชาวบ้านคนอื่น ๆ ที่เราได้เจอระหว่างทางขึ้นไปบนภูในวันนั้น ซึ่งเป็นผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกันกับเรา
