ภูมิลำเนา อ.ภูพาน จ.สกลนคร
ระยะเวลาร่วมงาน 2567-ปัจจุบัน
“พี่ใช้เวลาทำงานนานพอสมควร อยากให้ลูกค้าได้รับงานที่ดีที่สุด ดอกไม้จากภูครามต้องเป็นดอกไม้จากใจจากจิตวิญญาณ คนใส่จะได้มีความสุขเหมือนกับว่าได้อยู่ท่ามกลางดอกไม้จริงๆ มีชีวิตชีวาจริงๆ อย่างล่าสุดที่พี่กำลังทำอยู่ พี่ปักดอกอัญชันและดอกขี้อ้น พี่อยากให้คนที่ชื้อไปได้รับการส่งต่อที่ดี”
“พี่ชอบทุกกิจกรรมที่ภูครามจัดเลยนะอย่างบวชป่า เป็นกิจกรรมที่ทำให้ลูกหลานรู้จักการอนุรักษ์ต้นน้ำลำธารของเราที่มีมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายาย เอามาเล่าลงบนผืนผ้า สินค้าภูครามไปถึงไหนคนที่เห็นก็จะได้รู้จักที่มา รู้ว่าภูครามคืออะไรได้คงไว้ซึ่งความเก่าแก่และให้ชุมชนดึงเอาธรรมชาติป่าดงที่เรามีให้เราเห็นถึงความสำคัญของป่าเอามาผสมผสานลงในงาน พาเราไปดูธรรมชาติให้เรามีจิตผูกพันต่อต้นไม้”
พี่บวบเหมือนเป็นแม่ทัพของภูคราม รักและเคารพภูคราม รักงานและอยากส่งต่องานไปซื้อผู้ซื้อให้ได้งานที่พิเศษที่สุด เรียกว่าคนหัวใจภูครามได้อย่างเต็มปาก พี่บวบเป็นช่างปักที่เนื้อหอมมากในแถบนี้
พี่บวบได้แต่บอกว่า “พี่ปักงานพี่เห็นธรรมชาติของจริง รักพื้นที่ที่นี้ เวลาจะปักงานรู้สึกมีความสุขไปด้วยเพราะมีโอกาสได้มองรอบตัวละเมียดละไมขึ้น เวลาคนเขาปักเหมือนเรา เขาปักได้แค่ตามองจากงานเรา เขาเอาความรู้สึกเราไปไม่ได้” (ปรับคำพูดพี่บวบบางตอนให้เข้าใจง่ายขึ้น)
งานของพี่บวบ หลายชิ้นถือว่าเป็น Masterpiece ของภูคราม เวลาให้โจทย์พี่บวบ พี่บวบใช้เวลาคิดหลายวัน (แสดงถึงความใส่ใจ) พี่บวบเล่าว่า “วางเสื้อไว้ มองอยู่อย่างนั้น คิดไม่ออกก็ออกไปทำอย่างอื่น มีอารมณ์แล้วค่อยทำ” งานของพี่บวบสำหรับภูครามคือมีจิตใจของคนปักลงอย่างแท้จริง พี่บวบบอกว่า บางที่ก็นึกถึงงานที่ปักไปเพราะใช้เวลาและใจอยู่กับงานชิ้นนั้นๆมานาน”
“น้ำ…บรรยากาศแบบนี้ เฮาต้องรวมตัวกันแล้วพากันไปเที่ยวน้ำตกเนาะ… เนาะเลเดีย!” พี่แจ๋วเอ่ยชวน “แม่น” / “จริงค่ะ” ฉันกับแม่น้ำตอบขึ้นมาพร้อมกัน “หมายถึงเฮาอยู่นำหลาย ๆ คน เฮาต้องชวนกันไปเที่ยวน้ำตก” “ให้เจ้านายพาไปบ่น้อ” แม่น้ำเริ่มวางแผน “อ้อนพี่บวบบ่น้อ ให้ไปอ้อนเจ้านายอีกที อยากไปเที่ยวน้ำตก”
“แม่น้ำน่ะเคยใช้งานปัก บำบัดจิตเจ้าของ แล้วก็ได้ผลนะ” ฉันมองหน้าแก พลางตั้งใจฟัง “ตอนแม่น้ำอกหักน่ะเลเดีย แม่น้ำใช้งานปักอันนี้น่ะ… เฮ็ดแล้วลืมได้จริง พอเฮาอยู่กับผ้าแม่น้ำก็ลืมเรื่องแย่ ๆ ไปได้ง่าย ๆ เลย” แกพูดในขณะที่มือยังคงตั้งใจปัก “แม่น้ำก็บอกต่อ ๆ ไปว่าถ้าใครอกหักให้ปักผ้า มันจะได้ลืมความทุกข์ความยากไป มีแต่ความสวยงามเข้ามา”
“นี่แหละที่เฮ็ดให้ซาวนาเนี่ยจน เพราะว่ากู้เงินมาเฮ็ด บางคนเฮ็ดเยอะลงทุนหลาย และความบ่แน่นอน บางปีก็เกิดฝนแล้ง เกิดพายุ เสียหายเน่าเปื่อย แต่กู้เงินมาแล้วก็เป็นหนี้ทับถม” ฉันรับฟังอย่างเงียบ ๆ “ปุ๋ยก็แพงมาก บ่สมดุลกับราคาข้าวที่เฮาขาย ข้าวโลละ 10 บาท ปุ๋ยกระสอบละ 1,500” “โอ้โห คุ้มไหมคะเนี่ย” “ไม่คุ้มเลย” แม่น้ำตอบ “แต่ที่ภูครามน่ะ หลาย ๆ ความคิดสร้างงานช่วยกัน ถ้าเฮาไปต่อได้ตลอดเฮาก็มีรายได้ คนก็บ่ตกงาน ฝีมือเฮาก็พัฒนาไปเรื่อย แม่น้ำว่าดีอยู่ เฮามีงานเฮ็ดอยู่ตลอด…