การปักของช่างปักแต่ละคนมีเทคนิคในการปักที่ไม่เหมือนกันเลย อย่างการปักกิ่งไม้ ป้าแน่จะปักจากปลายกิ่งเข้ามาหาลำต้น  แล้วมีการตวัดด้ายไปทางด้านซ้ายเพื่อให้ต้นไม้เป็นเกลียวเหมือนเปลือกไม้ ส่วนน้าเต็มจะปักกิ่งไม้เริ่มจากโคนต้นแล้วค่อย ๆ ไล่ขึ้นมาที่ปลายกิ่ง เป็นต้น

ป้าแน่บอกว่าตัวเองไม่ชอบใช่ปากการ่างภาพลงบนเสื้อ เพราะไม่ได้อยากกำหนดตัวเองว่าปักเท่านี้ แต่ชอบที่จะจะใช้ด้ายเนารูปทรงคร่าว ๆ ซะมากกว่า อีกทั้งพอใช้ปากกาเขียนผ้า สุดท้ายปักไปปักมาสีที่ร่างไว้มันก็เลือนอยู่ดี ป้าแน่จึงบอกว่า ” คติประจำใจคือปักไปโลด”

พี่แน่บอกว่าสำหรับตัวเองแล้วการปักผ้าเป็นงานอดิเรก ที่เปรียบเสมือน หลุมหลบภัย การปักผ้า คือ ความสุข คือการพักผ่อน การได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง อยู่กับฝีเข็ม งานทุกงานตั้งใจทำอย่างถึงที่สุด พื่อถ่ายทอดคุณค่าของตัวเองออกมา ไม่ได้สนใจเรื่องค่าตอบแทนมากนัก พอมีคนชอบ มีคนชม มีคนอยากซื้อก็ดีใจ