“ ตลอดเวลาที่เราทำงานผ่านมา 10 ปี ของภูคราม เราได้อะไรมามั่ง เรารู้สึกว่าได้อนุรักษ์ ได้ใส่ความรู้สึกที่เราตั้งใจว่าเราเห็นคุณค่าของป่าในแต่ละฤดูของธรรมชาติบ้านเรา ใน 3 ฤดู ร้อน ฝน หนาว ในช่วงนี้เป็นหน้าฝน เราเลยใส่ในความเป็นป่าภูพานของเราค่ะ”
“ตอนที่เราได้เข้าป่ารู้สึกว่าเราเข้าใจในมุมมองว่าพวกต้นไม้เขาอยู่กันยังไง เขาเป็นแบบไหน ทุกทีก็อยู่กับป่าเราก็ไม่ได้สนใจว่ามันน้อยใหญ่ลดหลั่นกันไปยังไง พอเราเริ่มสังเกตว่ามันอยู่ยังไง ก้อนหินอยู่แบบไหนแล้วต้นไม้แทรกมาแบบไหน เราก็เลยพอไล่ทางได้”
พี่วิพกกระหยังหรือกระบุงมาด้วย ไว้สำหรับเก็บเห็ดโดยเฉพาะ ระหว่างทางเราผ่านทุ่งหญ้าเพ็ก ที่สูงถึงสะโพก ก่อนที่จะถึงภูที่เป็นผาหินเตี้ยๆ พี่วิก็พูดขึ้น “นั่น!ไก่ป่า” ฉันกับพี่แจ๋วซึ่งอยู่ท้ายแถวกวาดสายตาหา แต่ไม่เห็น
ที่ตรงนั้นมองเห็นแล้วมันดูลึกลับแต่ก็สวยงาม เหมือนถูกมนต์สะกดเหมือนเราได้เจอดินแดนหนึ่ง เลยเอามาใส่ในเสื้อ เป็นเหมือนควันสีเขียวๆ เหมือนเวลาแม่มดเป่ามนต์
เสื้อมะเกลือนี้อยากเล่าถึงความแข็งแรงของต้นไม้นี้ กับมวลเมฆที่มาพร้อมๆกัน
ทำให้เรามองเห็นว่าทรัพยากรในหมู่บ้านในชุมชนของเราเป็นที่ที่น่าสนใจ ได้อยู่บ้านที่ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ ได้อยู่กับครอบครัว ได้อยู่กับธรรมชาติที่เราอยากอยู่ ทำให้เรามีความสุข ความสบายใจ ทำให้เราไม่ต้องดิ้นรนไปไหนไกล ไม่ได้เป็นหนี้เป็นสิน ไม่เครียด ไม่ต้องวิ่งตามเวลา
จะปักเป็นห้วยหนองที่พี่วิชอบ เป็นงานที่เห็นมุมของสายน้ำลำธารที่หล่อเลี้ยงชุมชนของเรา เหมือนลำน้ำอูนที่เราเคยไปหาอยู่หากิน เป็นสายน้ำที่หล่อเลี้ยงเรามาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย
ต้นไม้ต้นนี้มีการเอียง มีต้นไม้ล้ม เราก็ถ่ายทอดออกมาตามความรู้สึกที่เราเห็น เช่น เวลาเราไปแก่งใหญ่ ไปนา เราเห็นต้นไม้หลายชนิด เราเห็นจังหวะต้นไม้หลายแบบ เราก็จะเอามันมาถ่ายทอดตามความรู้สึกที่เราเห็น
"มันเป็นความละเอียดอ่อนทางความรู้สึกนะ คิดว่าเวลาเราทำงานแต่ละชิ้น เราได้ละเอียดอ่อนกับงานที่เราปักมันเหมือนกับเวลาที่เราได้เลี้ยงลูกเหมือนกัน มันต้องใช้ความรู้สึกละเอียดอ่อน เวลาเราจะเลี้ยงลูกให้เป็นคนดีเราต้องมีอารมณ์ที่ดีเช่นเดียวกับการปักงาน"
